maandag 12 oktober 2015
Drank
Alcohol lijkt het meest belangrijke in het doelloze levens van de familie Verhulst. Elke gebeurtenis is op de een of de andere manier gekoppeld aan alcohol, dat is immers de belangrijkste drijfveer.
Verschillen
De verschillen tussen mensen spelen een belangrijke rol in dit verhaal. Een mooi voorbeeld hiervan is Dimitri’s vriendje Franky, die niet meer met hem om mag gaan omdat hij een Verhulst is. Franky komt van een degelijke en welgestelde familie, terwijl de Verhulsten als dolle stieren zijn zonder een cent te makken.
Seksualiteit
Zoals dat verwacht kan worden van een bende mannen die bij elkaar wonen, wordt er veel over vrouwen gesproken. Het is geen zeldzaamheid dat er een onbekende dame door het huis loopt, de vangst van één van de mannen van die avond. Het gaat hier puur om seks, niet om liefde.
Liefde, houden van
Hoe ouder Dimitri wordt, hoe meer hij worstelt met de liefde. Wie heeft hij lief, wat is liefde? Houdt hij werkelijk van zijn zoontje of is dat iets wat hij alleen met zijn vriendin deelt?
Thema
Het thema van dit boek is niet in een woord te noemen. Het gaat over het moeilijke verleden van een individu, die zijn leven daarna zo goed mogelijk probeert te leiden. Hij weet zichzelf te ontworstelen van alles dat daarvoor gebeurd is. Moeilijkheden ondervind hij nog steeds, maar hij probeert de beste persoon te worden die hij kan zijn. De thematiek is dus, dat je het leven zelf moet leiden, invullen en zin moet geven.
Titelverklaring
De helaasheid der dingen slaat niet precies terug op een concreet beschreven ‘iets’ uit het boek, maar het dekt de lading triestheid waarmee het verhaal geschreven is. De helaasheid der dingen kan worden opgevat als datgene waarvan de hoofdpersoon graag had gewild dat het anders en beter was geweest.
Verklaring van de Motto’s
Het eerste motto, van Pierre Michon uit meesters en knechten, is van toepassing op het gehele leven dat de Verhulsten leiden in Reetveerdegem. Het is verwonderlijk dat je het leven met niks kunt vullen, met alleen het zinloze als einddoel.
Met het tweede motto, van Fransisco Umbral uit een wezen van verten, doelt de schrijver op de relatie tussen de moederfiguren uit het boek en de hoofdpersoon. Of het hierbij gaat om de werkelijke moeder of zijn grootmoeder is moeilijk te zeggen.
Schrijfwijze
Dimitri Verhulst schreef dit boek op een haast poëtische wijze, waarbij elke zin weldoordacht lijkt te zijn. Het is eigenlijk een zielig verhaal, maar het is geschreven met veel zwarte humor en sarcasme. Soms beschrijft hij dingen heel kalmpjes, en soms blijkt maar weer goed hoe scherp zijn pen is.
Alcohol lijkt het meest belangrijke in het doelloze levens van de familie Verhulst. Elke gebeurtenis is op de een of de andere manier gekoppeld aan alcohol, dat is immers de belangrijkste drijfveer.
Verschillen
De verschillen tussen mensen spelen een belangrijke rol in dit verhaal. Een mooi voorbeeld hiervan is Dimitri’s vriendje Franky, die niet meer met hem om mag gaan omdat hij een Verhulst is. Franky komt van een degelijke en welgestelde familie, terwijl de Verhulsten als dolle stieren zijn zonder een cent te makken.
Seksualiteit
Zoals dat verwacht kan worden van een bende mannen die bij elkaar wonen, wordt er veel over vrouwen gesproken. Het is geen zeldzaamheid dat er een onbekende dame door het huis loopt, de vangst van één van de mannen van die avond. Het gaat hier puur om seks, niet om liefde.
Liefde, houden van
Hoe ouder Dimitri wordt, hoe meer hij worstelt met de liefde. Wie heeft hij lief, wat is liefde? Houdt hij werkelijk van zijn zoontje of is dat iets wat hij alleen met zijn vriendin deelt?
Thema
Het thema van dit boek is niet in een woord te noemen. Het gaat over het moeilijke verleden van een individu, die zijn leven daarna zo goed mogelijk probeert te leiden. Hij weet zichzelf te ontworstelen van alles dat daarvoor gebeurd is. Moeilijkheden ondervind hij nog steeds, maar hij probeert de beste persoon te worden die hij kan zijn. De thematiek is dus, dat je het leven zelf moet leiden, invullen en zin moet geven.
Titelverklaring
De helaasheid der dingen slaat niet precies terug op een concreet beschreven ‘iets’ uit het boek, maar het dekt de lading triestheid waarmee het verhaal geschreven is. De helaasheid der dingen kan worden opgevat als datgene waarvan de hoofdpersoon graag had gewild dat het anders en beter was geweest.
Verklaring van de Motto’s
Het eerste motto, van Pierre Michon uit meesters en knechten, is van toepassing op het gehele leven dat de Verhulsten leiden in Reetveerdegem. Het is verwonderlijk dat je het leven met niks kunt vullen, met alleen het zinloze als einddoel.
Met het tweede motto, van Fransisco Umbral uit een wezen van verten, doelt de schrijver op de relatie tussen de moederfiguren uit het boek en de hoofdpersoon. Of het hierbij gaat om de werkelijke moeder of zijn grootmoeder is moeilijk te zeggen.
Schrijfwijze
Dimitri Verhulst schreef dit boek op een haast poëtische wijze, waarbij elke zin weldoordacht lijkt te zijn. Het is eigenlijk een zielig verhaal, maar het is geschreven met veel zwarte humor en sarcasme. Soms beschrijft hij dingen heel kalmpjes, en soms blijkt maar weer goed hoe scherp zijn pen is.
truien tour de france
Klassementen
De Tour heeft diverse uitdagingen. Behalve de strijd om het eindklassement (gele trui) strijden de renners en wielerploegen om de punten die er iedere etappe te verdienen zijn. De renner met het hoogste totaal aantal punten in een bepaald klassement mag de volgende etappe in de trui rijden met een bepaalde kleur of print. Er zijn tevens flinke geldbedragen te winnen met de verschillende klassementen.
Algemeen klassement - gele trui: kortste totale tijd over alle etappes
Puntenklassement - groene trui: punten worden gescoord aan het eind van de etappes, in het bijzonder de vlakke etappes en in tussensprints
Bergklassement - bolletjestrui: punten worden gescoord aan de top van de diverse beklimmingen
Jongerenklassement - witte trui: hoogst genoteerde renner in het algemeen klassement onder een bepaalde leeftijd (meestal 25 jaar)
Rood rugnummer:
een rood, in plaats van zwart rugnummer: een jury kijkt dagelijks wie
die dag het meest aanvallend heeft gereden, en kent op basis daarvan
punten toe. Dit moet niet verward worden met de rode lantaarn, dat is een niet-officiële term voor degene die als laatste in het klassement staat.
Ploegenklassement
- elke dag worden de tijden van de drie eerste rijders van elk team
opgeteld. De leidende ploeg is tegenwoordig herkenbaar aan gele
rugnummers en gele helmen, omdat de aloude gele petjes niet meer
zichtbaar waren door de helm of überhaupt niet meer werden gedragen door
de renners.
) voor de tussensprints en de lapjestrui (
)
voor het combinatieklassement. Ook bestond er een
ploegenpuntenklassement; de ploeg die daarin aan de leiding stond droeg
groene petjes.
PERSONAGES
Dimitri: De verteller van het verhaal. Vanaf het begin af aan kan je zien dat hij zowat verschilt van zijn familie. In het begin woont hij met zijn ooms, vader en grootmoeder in een huis. Later heeft Dimitri zelf een zoon, zit zijn oma in een bejaardentehuis en is zijn vader gestorven. Als hij later terugkeert naar Reetveerdegem is hij een vreemde geworden. Hij voelt zich ontheemd van zijn familie. Hij heeft het nu beter dan de rest van zijn familie. Hij is als het ware ontsnapt van aan lot.
Pierre (Pie): Pierre is de vader van Dimitri en heeft een ernstige alcoholverslaving. Hij ziet bezit als een belemmering en het getuigt volgens hem pas van echte mannelijkheid om zo moeilijk mogelijk te leven. De familie Verhulst woont dan ook in een bouwval. Hij gaat elke avond naar de kroeg met zijn broers en zuipt zich daar dan helemaal te pletter. Op een dag ziet hij zelf ook in dat het zo niet langer kan en belt een instelling om af te kicken. Maar als hij dan weer thuis komt gaat het weer mis. Dankzij deze leefstijl haalt hij geen hoge leeftijd.
Karel (Potrel): Potrel is bijna even oud als Dimitri, maar is toch zijn oom en dus de broer van Pie. Ondanks zijn leeftijd houdt hij er net als zijn broers een nogal uitzinnige levensstijl op na. Elke avond totaal dronken, veel vriendinnen. Omdat hij er de balen over heeft dat hij niet mee mocht doen aan het wereldkampioenschap zuipen, organiseert hij een tour de France, waar elke 5 km voor een biertje staat. Dit moet hij bekopen met een delirium tremens….
Grootmoeder Verhulst: Dimitri’s grootmoeder probeert zich een beetje over hem te ontfermen en zorgt er uiteindelijk ook voor dat hij uit huis wordt geplaatst door iemand van Jeugdzorg. Ze heeft al genoeg zoons die hun leven hebben verprutst. Als ze later in een bejaardenthuis terecht komt en dement is, weet ze haar zoons toch nog te foppen door een dronkemansliedje niet te zingen voor een opnameploeg.
Dimitri: De verteller van het verhaal. Vanaf het begin af aan kan je zien dat hij zowat verschilt van zijn familie. In het begin woont hij met zijn ooms, vader en grootmoeder in een huis. Later heeft Dimitri zelf een zoon, zit zijn oma in een bejaardentehuis en is zijn vader gestorven. Als hij later terugkeert naar Reetveerdegem is hij een vreemde geworden. Hij voelt zich ontheemd van zijn familie. Hij heeft het nu beter dan de rest van zijn familie. Hij is als het ware ontsnapt van aan lot.
Pierre (Pie): Pierre is de vader van Dimitri en heeft een ernstige alcoholverslaving. Hij ziet bezit als een belemmering en het getuigt volgens hem pas van echte mannelijkheid om zo moeilijk mogelijk te leven. De familie Verhulst woont dan ook in een bouwval. Hij gaat elke avond naar de kroeg met zijn broers en zuipt zich daar dan helemaal te pletter. Op een dag ziet hij zelf ook in dat het zo niet langer kan en belt een instelling om af te kicken. Maar als hij dan weer thuis komt gaat het weer mis. Dankzij deze leefstijl haalt hij geen hoge leeftijd.
Karel (Potrel): Potrel is bijna even oud als Dimitri, maar is toch zijn oom en dus de broer van Pie. Ondanks zijn leeftijd houdt hij er net als zijn broers een nogal uitzinnige levensstijl op na. Elke avond totaal dronken, veel vriendinnen. Omdat hij er de balen over heeft dat hij niet mee mocht doen aan het wereldkampioenschap zuipen, organiseert hij een tour de France, waar elke 5 km voor een biertje staat. Dit moet hij bekopen met een delirium tremens….
Grootmoeder Verhulst: Dimitri’s grootmoeder probeert zich een beetje over hem te ontfermen en zorgt er uiteindelijk ook voor dat hij uit huis wordt geplaatst door iemand van Jeugdzorg. Ze heeft al genoeg zoons die hun leven hebben verprutst. Als ze later in een bejaardenthuis terecht komt en dement is, weet ze haar zoons toch nog te foppen door een dronkemansliedje niet te zingen voor een opnameploeg.
Samenvatting
In De helaasheid der dingen keert de schrijver terug naar zijn geboortegrond in Reetveerdegem. We maken kennis met zijn vader, Pierre, die zijn paar uur oude zoontje in een postzak op zijn fiets langs alle kroegen van het dorp rijdt om hem aan zijn vrienden te tonen; zijn grootmoeder, wier nachtrust al te vaak verstoord wordt door de politie als die weer eens een van haar dronken zonen thuis komt afleveren: en niet te vergeten de werkloze nonkels Potrel, Witten en Zwaren, voor wie een wereldkampioenschap zuipen het hoogst haalbare is en die leven volgens het adagium 'God schiep de dag en wij slepen ons erdoorheen'. De helaasheid der dingen is zowel een gevoelig ode aan als een hilarische afrekening met het dorp van een jeugd. Verhulst is een sterk stilist, die met veel gevoel voor timing en vertelkracht de aandacht van zijn lezers vasthoudt van de eerste tot de laatste bladzijde.
Recensie(s)
In deze roman maakt de lezer kennis met de jeugdjaren van de hoofdpersoon, Dimitri Verhulst. Hij groeit op zonder moeder, de grootmoeder is de enige stabiele factor in een familie die zich zo asociaal als mogelijk is, gedraagt. De Verhulsten zijn volkomen aan lager wal geraakt, maar bezitten een ongetemde trots die ze met hun drankzucht en hun vuisten afdwingen. Deze roman is een loflied op drank, vervuiling, vrouwen en wangedrag. Alles wat passeert is in een filmische, recht toe recht aan stijl geschreven; hilarisch in 'De ronde van Frankrijk' en het wereldkampioenschap zuipen, ontroerend in de 'zwemscene'. Maar de grondtoon in de twaalf hoofdstukken met memorabele gebeurtenissen blijkt een tragische te zijn: uiteindelijk verliest de hoofdpersoon zijn gevoel van verbondenheid met de familie. Is deze roman autobiografisch? Met alles, van motto tot de tekst op de achterflap, wordt deze indruk wel gewekt. Toch lijkt de verbeelding met de feiten soms een loopje te nemen. De lagen in de roman, de gedreven stijl met de spanning tussen tragiek en kolder hebben een boeiend verhaal opgeleverd. Vrij kleine druk.
zaterdag 10 oktober 2015
quotes
“God schiep de dag, en wij sleepten ons erdoorheen”
― Dimitri Verhulst, De helaasheid der dingen
“Er zijn vele wegen die hij in het leven kan nemen en ik wil zijn atlas zijn.”
― Dimitri Verhulst, De helaasheid der dingen
“De naïeveling geloofde dat fruitautomaten door altruïsten ontworpen werden”
― Dimitri Verhulst, De helaasheid der dingen
Abonneren op:
Posts (Atom)